Op deze plek zullen voorlopig geen nieuwe stukjes meer verschijnen. Het RaDa herrijst op www.dagklad.nl. Ik hoop jullie daar over xe9xe9n klik terug te zien.

De webstreepjelogmigratie zag ik met angst en beven tegemoet. Typepad werd WordPress. Na de nacht van 22 op 23 augustus zou ik (in het gunstigste geval) een gestripte versie van mijn weblog aantreffen, zonder kopfoto en zijmenu-items.

In het ongunstigste geval zou ik RaDaloos zoekend in een vreemd systeem handmatig de hele bekkup 2005-2011 over moeten zetten, zo vreesde ik. En Windows Live Writer zou het weer verdommen, een andere nachtmerrie van me.

Vanochtend eerst naar de tandarts en bij thuiskomst de comp aan – dit was het juiste moment, want de verdoving was nog niet uitgewerkt. Tergend langzaam vulde het scherm zich en hxe9, dat was een meevaller, het RaDa bleek niet onthoofd. Ook verder was alles hetzelfde. Er viel een last van me af, maar die zat er snel weer op toen ik bij het inloggen zag dat er nog niets was veranderd in het beheersysteem.

En het mooie van die moderne communicatie is dat je niet veel wijzer wordt: op het Twitter-account van Web-log mummelen ze wat over een export die niet de oceaan over wil. Op www.web-log.nl lijken ze verlamd door deze anti-climax.

Nou, nog een keer snel met Typepad dan, voordat alles…

En oh ja, dit wordt het nieuwe logo, dan hebben jullie vast iets nieuws.

Bloemendaal gold in de 19e eeuw als een toeristenoord; dat het dat niet meer is, wijt het HD (20-8) onder meer aan de bebossing en daarmee het verdwijnen van de vergezichten over wat ooit het karakteristieke duinlandschap was:

‘Het duingebied met zijn zandverstuivingen en sympathieke flora en fauna is in hoog tempo dichtgeslibd’, schrijft Kees van der Linden, die deel uitmaakt van een ploegje HD-journalisten dat een paar dagen in het dorp kampeert.

Geen zandverstuivingen? Toevallig liep ik deze week in de Kennemerduinen, in de buurt van Parnassia. “Hxe9″, zuurde ik,”hier hadden ze ooit toch een zandverstuiving aangelegd? Of vergis ik me?”

Er stoof niets. Geen korreltje. Dit was een ex-zandverstuiving. Kennelijk moet er toch af en toe een duinwachter met een schoffel door het rulle zand, anders heb je zo weer de oude vertrouwde pampas.

‘Sympathieke flora’ kwamen we wel tegen. In ons gezelschap waren een paar overtuigde natuurpeuzelaars, die zich met graagte tegoed deden aan al het duinbanket dat ze tegenkwamen: rijpe bramen en wilde aardbeitjes en (voor de hartige trek) een soort raketsla.

Zelf vertrouw ik voedsel pas als er een sticker met een barcode op zit, dus ik zag met verbazing toe wat er gebeurde toen we ergens een onbekende soort ontdekten.

Voor mij zijn vrijwel alle soorten onbekende soorten, dat moet ik erbij zeggen, maar ook de botanisch geschoolden kenden hem niet. Een soort duinframboos, met een bloem/vrucht? van rode besjes/bolletjes. En ja, sympathiek, zo sympathiek dat… Zouden die rode dingetjes te eten zijn? Zouden ze de tong strelen?

Ik zag het gebeuren, nieuwsgierigheid en begeerte wonnen het van prudentie. De rode dingetjes moesten en zouden op het puntje van de tong en toen die niet terstond adstringeerde en zwart werd, werden ze geplet tussen de tanden en ingeslikt.  Ik beken, toen de bolletjesslikkers niet ter plekke krepeerden, was ik enigszins opgelucht, want in magen leegpompen ben ik al even slecht als in determineren.

Iemand trouwens een idee hoe het desbetreffende plantje heet?

Ten slotte een foto van vier paranonnen en drie potten in de voortuin van Parnassia.

Posiklad en Negaklad lopen plompverloren een wereldprimeur binnen, de stationsbibliotheek Haarlem, die een paar weken geleden werd geopend.

Posiklad: “Mmmm, goeie locatie, niks mis mee. En wat ruikt het hier fris! Naar nieuw linoleum!”
Negaklad: “Niet naar  muffe boeken in elk geval – het ziet er allemaal akelig actueel uit. Hapt-lekker-weg-lit. Het is meer een AKO-theek…”
Posiklad: “Als je de mensen daar nou mee aan het lezen krijgt, daar gaat het toch om? Je moet ergens beginnen. Kijk, een fijne leestafel en ze hebben koffie en computers.”
Negaklad: “ROMANTIEK – SPANNING – LITERATUUR – TOP 60… laten we het de doelgroep vooral niet te moeilijk maken, dat doen ze bij de  Whizzl en de Kiosk ook niet. Ze kunnen er op deze manier ook een bibliautomatiek van maken, de lees-FEBO: eurootje in gleuf, luikje open, leessnack eruit pakken. Zie jij ergens poxebzie staan?”
Posiklad: “Die Lotte Sluyser is op zich niet vies van een experimentje. Er komt aan het Doelenplein misschien zondagopenstelling. Goed toch?
Negaklad: “x802,50 per geleend boek…
Posiklad: “Je kunt ook lid worden. x8040 per jaar, of voor een tientje als je al bij de gewone bieb zit.
Negaklad: “Leg mij nou eens uit wat hier de meerwaarde van is. Boeken moeten met hun rug naar je toe staan, niet frontaal zoals hier. Het gaat toch ook om de verrassingen, de toevallige vondsten? Ik zou een medelijdenbak willen met ‘Tien jaar aan niemand uitgeleend’. Alles door elkaar, voor x800,25 per boek.”
Posiklad: “Kijk, nou ben je positief bezig, zo ken ik je weer.                   Negaklad: “Zie jij ergens een ideexebnbus? Nee. Als ik het niet dacht. En dan nog? Alsof er ooit iemand naar mij luistert…”

Zonaal denken, in het OV is het met de strippenkaart een tweede natuur geworden, maar op het strand ben ik nog lang niet zo ver.

Vandaag wandelde ik bij Zandvoort. Het ging erg goed tot drie meter rechts van mij, bij de vloedlijn, een man in een wetsuit stond, die met een tuigje en een aantal slap op de grond liggende koorden verbonden was met een kleurige baal poly-iets-amide vier meter links van mij, die hij tot grote hoogte wilde doen stijgen zodra ik was gepasseerd. Oh nee, niet…

Toen ik mijn rechterbeen hief om er overheen te stappen, vond hij het moment gekomen om die koorden strak te rukken en het was dat ik terugdeinsde, anders had ik mijn neus in het zand teruggevonden als carpaccio.

“U bent wel xe9rg belangrijk,” constateerde ik quasi-neutraal.
“Officixeble kaaaajjt-zone, hxe8?” kaatste hij terug, op de hatelijke toon van een motoragent die net een scootmobiel van de linkerrijstrook van de A2 heeft gehaald waarvan de bestuurder nog tegensputtert ook. Hij was op zijn eigen territorium en niemand kon het hem kwalijk nemen dat uitgerekend hij die ene ignoramus trof die geen weet had van de ligging van de internationaal erkende kite-zones.

Ik herinnerde me vaag een plan van de gemeente Bloemendaal om het strand in zones te verdelen. Aan welke gevaren was ik al allemaal ontsnapt vandaag? Welke zones had ik argeloos doorkruist? In de officixeble familiezone konden ze straffeloos poepluiers in je gezicht slingeren, in de jongerenzone afgekeurde GHB. En in verte lag het naaktstrand. Oudere, hongerig kijkende mannen van satxe9kleurig slobbervlees zouden zich zodra ik hun rechtmatige zone betrad…

Ik besloot geen risico te nemen en een strandtent op te zoeken. Het werd verder een volmaakte dag.

P.S. Ik vrees trouwens dat ik lijd aan een ernstige vorm van icoonblindheid. Het duurde even voor ik dit snapte: in Zandvoort wordt de zeilzone (= kite-zone?) aangegeven als linksonder. Tussen Parnassia en Bloemendaal heb je een ‘vliegergebied’, wat hetzelfde zou kunnen zijn als een kite-zone. Daar staat niets over een zwemverbod.

De motste motregen viel gisteren in Haarlem tussen 14.50 en 15.00 uur.

Doorgaans laat je het allemaal ijzerenheinig over je heen komen. Dit is de zomer van 2011! We have been there, je verbaast je nergens over. Druppels als ijsknikkers die keihard terugstuiteren van je schedel, acupunctuurregen (vermomde kleine naaldjes) en opwaartse regen die een dubbele looping maakt, de zwakke plekken in je regenverdediging vindt en vrolijk oksel- en kruiswaarts oprukt.

Gisteren gingen we op de fiets van het Kleverpark naar de Nieuwe Bavo, waar de huisdichteres zich wilde laten orgelen. Er viel geen regen van betekenis, zo schatten we in, alleen wat miezerig vochtig stuifsel dat al verdampt leek voordat het de grond bereikte. Nauwelijks paraplu’s op straat, niemand maalde erom.

Al na drie minuten voelden we nattigheid; die minieme, vernevelde druppeltjes waren bij nader inzien wel met heel veel, ze sproeiden lauw in je gezicht – niet eens onaangenaam – maar zo klein als ze waren, als ze je broek haddden bereikt zetten ze uit, werden volwassen, plantten zich voort, ik weet niet wat hun geheim was, ze deden iets waardoor wij al bij de Zijlweg zeiknat waren.

Is er een woord voor dit soort achterbakse neerslag, vroegen we ons af? Gluipregen? Sluipregen?

We wisten het niet. Tijdens het concert droogden we op en toen we na afloop naar buiten kwamen, viel er gelukkig weer een heel ander soort regen.

Het moet niet gekker worden, denkt u nu vast: de PAVOHOVAHA (of all parties) die het zomerreces afkapt voor een persverklaring. De wereld op zijn kop!

Voor wie ons niet kent – wat niet ondenkbaar is voor een partij die sinds zijn oprichting het begrip ‘reces’ zodanig heeft weten op te rekken dat het geen uitzondering is als twee of meerdere recessen naadloos in elkaar overgaan: PAVOHOVAHA (onthoud die naam!) staat voor Partij voor het Onnut van het Algemeen. Onze leden (onder wie, afhankelijk van het moment van de dag, 89-100% slapende leden) kanten zich principieel tegen de vluchtigheid en jachtigheid van het moderne bestaan. Wij nemen het er graag van. Carpe diem is ons devies, maar let wel, als dat plukken er een dagje bij inschiet omdat we te lang in bed hebben liggen sluimeren, weigeren wij ons daar sappel over te maken.

Dat ik hier, midden in de zomer, in mijn hoedanigheid van voorzitter, vice-voorzitter, secretaris, lijstduwer en lijsttrekker het woord tot u richt, mag daarom gevoeglijk een unicum heten. Staat de wereld in brand? Is het crisis in Den Haag, Parijs, Singapore, Washington, Peking?

Ja, natuurlijk, dat ook – maar de reden dat ik hier tot u spreek is een andere, waarbij ik mij zal moeten hoeden voor al te veel triomfalisme. Wat wil het geval? Het heeft er alle schijn van dat de PAVOHOVAHA – in de media in het verleden vaak weggezet als een rariteit, een randverschijnsel – aansluiting heeft gevonden bij de politieke mainstream. Of andersom, liever gezegd: dat onze eigen ontspannen vorm van crisismanagement plotseling navolging vindt onder de machthebbers van dit ogenblik.

Ga maar na: David Cameron verruilde de zonnige terrasjes van Toscane slechts met onverholen tegenzin voor de rokende puinhopen van Croydon; de Europese leiders lieten de privxe9-jets aan de grond staan en ‘vergaderden telefonisch’ over financixeble noodpakketten en verdampende miljarden. (Lagen Angela, Silvio en Nicolas daarbij in hangmatten of op relaxfauteuils, vroeg ik me beroepshalve af, xe0 la PAVOHOVAHA, of was dat nog een stap te ver voor ze?)

En dan was er onze eigen premier. Die vertoonde zich (het land in een regendip, de economie in een diep dal) bij Dance Valley. ‘Breedlachend’, voegden zijn critici er misprijzend aan toe – alsof ze het nog hadden kunnen billijken als hij daar wenend was gesignaleerd.

Als partij van de stille levensgenieter hebben wij weinig op met massale dansfestijnen, dat wil ik hier helder hebben. Het is daar bijster slecht soezen. Niettemin wil ik als collega deze gelegenheid graag aangrijpen om de premier een handreiking te doen en te beklemtonen dat volgens onze beginselen het recht op laksheid en ledigheid voor iedereen geldt, van laag tot hoog. Dus laat ze maar praten, Mark, vakantie is vakantie en mochten de workaholics en stressjunkies in Den Haag echt op je zenuwen gaan werken, dan biedt de PAVOHOVAHA (onthoud die naam!) je met alle soorten van genoegen een bestaan in de politieke luwte. Denk er eens over, wij hebben het tij mee en jouw stijl van leiderschap is de onze!

Tot besluit voor onze achterban een huishoudelijke mededeling over onze agenda van de komende tijd. Als het slechte weer voorbij is, genieten we eerst van de zon en daarna ontvangt u te zijner tijd een convocatie voor een nader te bepalen bijeenkomst (locatie wordt later vastgesteld) waarop wij bepalen hoe de PAVOHOVAHA moet inspelen op de onvoorziene overname van zijn filosofie door de groten der aarde.

Maar rust eerst lekker uit, zou ik zeggen, en tot dan!

N.B. Voor wie zich wil verdiepen in ons gedachtegoed, de PAVOHOVAHA heeft een eigen RaDa-categorie.

Aardig van die relschoppers dat ze zich nog een weekje hebben ingehouden. Negen dagen geleden liep ik op de zondagsmarkt van Brick Lane, vergaapte me aan het bonte publiek en scharrelde tussen de kraampjes.

Ik ving een whiff op van van alles en nog wat (veel dampende Aziatische gerechten en bedwelmende rookwaar) maar niet van smeulende haat.

Door het inferno van de afgelopen dagen bekijk ik de Londenboeken die hier nog in de leeshoek slingeren wel met andere ogen. So You Think You Know About Britain van Danny Dorling, dat gisteren met al zijn statistieken en historische perspectieven nog naar een goed onderbouwde, redelijke, sociaal-democratische conclusie  toekabbelde, komt me nu tam en wereldvreemd voor.

Maar ook van Ghost Milk moet ik ineens niets meer hebben. Iain Sinclair foetert daarin onvermoeibaar op de onneembare blauwe omheining van het Olympisch bouwterrein voor 2012, die alles verzinnebeeldt waar hij een hekel aan heeft: financixeble speculatie, megalomanie, vanity-architecture en machtspolitiek. Geef hem maar de ongrijpbare hosselaars en marginalen uit de volksbuurten Hackney en Stratford! Van die types die… ach, jullie kennen ze, ze zijn genoeg in beeld sinds zondag, vaak met hun schoeisel tegen een etalageruit.

En aan stukjes met titels als ‘Getting into the mindset of a mob mentality’ begin ik al helemaal niet meer nadat ik de beelden zag van een bloedende, groggy jongen. Een paar andere gasten ontfermen zich schijnbaar over hem, waarna ze doodgemoedereerd iets uit zijn rugzak jatten.

Het is weer eens verwarrend allemaal, zoals zo vaak in deze wereld.

Vergeefs op zoek naar een teken aan de Londense wand kwam ik tussen de vakantiekiekjes nog wel deze oproep tot tolerantie tegen, genomen in de buurt van Shoreditch. Bij wijze van dagsluiting.

P.S. Opmerkelijke foto net op Twitter, van een community die nog echt een community is: Sikhs die zich hebben verzameld en hun gebedshuis (‘gurdwara’) beschermen.

Dat de overheid het niet langer breed kan laten hangen, is inmiddels ook tot het grote publiek doorgedrongen en steeds vaker stribbelt de belastingbetaler tegen als hij vindt dat er gemeenschapsgeld wordt verkwist.

“Sigaar uit eigen doos?”
“Nee, dank je.”
“Sigaret uit eigen doos?”
“Nee, voor geen geld.”
“Lekker bonbonnetje dan?”
“Nee-hee…”
“Augurk uit eigen pot…?”
…
“Goudvis uit eigen kom? Porselein uit eigen kast? Kat uit eigen zak?” Enz.

Twee voorbeelden dicht bij huis. In Grote Broer het HD stond vrijdag een opiniestuk van oud-boswachter Hans Vader, die geen ecoduct blieft boven de Zandvoortselaan. ‘Volksverlakkerij’, noemt hij de natuurverbinding en hij kan amper een dier bedenken dat er blij mee zal zijn,  zeker niet de visotter en het edelhert, die in een rapport van Alterra werden opgevoerd als belanghebbende. Die soorten komen noch in de Kennemer- noch in de Waterleidingduinen voor. Houd dat geld (9 xe0 10 miljoen euro) in de zak, is Vaders boodschap aan de overheid. Doe er iets nuttigs mee.

Hier ter stede woedt een vergelijkbare discussie over het Houtmanpad / Goudmanpad (VVD-humortje) naar Overveen, dat – louter omdat er subsidie toegekend kan worden – zo zal worden ingericht dat fietsers (tot nu toe gedoogd) hun eigen rijstrook krijgen.

Leuk bedoeld (veiligheid en zo), maar het volk mort. Er is al een comitxe9 Houtmanpad is mooi zat! (petitie hier) en het laatste nieuws is dat drie lokale literati hun gewicht in de strijd gooien: recensent Wim Vogel, schrijfster Lilian Blom en dichter George Moormann hebben zich publiekelijk tegen de verandering gekant.

Over hun strijdwijze verkeren we nog in het ongewisse. Op de HD-site oppert Moormann dat hij zich mogelijk zal vastketenen aan een bruggetje.

Doe het niet, George, wil ik hem op het hart binden. Neem geen risico! Denk aan de tijdgeest. Wat denk je dat er gebeurt in het huidige cultuurvijandige klimaat als de mensen bij het uitlaten van hun bouvier een weerloze estheet aan de ketting zien liggen?

Overigens wil ook de RaDa-reda het Houtmanpad liever laten zoals het is. Wij schuwen een principixeble stellingname niet, al komt er doorgaans geen hangslot aan te pas. Nu we het toch hebben over stad-strandverbindingen: kunnen ze de Bloemendaalse Zeeweg en de Zandvoortselaan niet met onmiddellijke ingang de-asfalteren? In de toekomst alleen nog voetgangers en woon-/werkverkeer per ezelwagen? Dat scheelt files, CO2-uitstoot en hxe9… dan kun je ook zonder ecoduct!

.

Het is evenemententententijd. Circus Leeflang is neergestreken op de Grote Markt en omdat er dit jaar entree wordt geheven bij Haarlem Culinair is het evenemententententerrein omheind.

Wie van Cafxe9 Studio naar de Lepelstraat wil, moet ofwel helemaal langs de evenementenschutting lopen via het Stadhuis ofwel om de Bavo heen via de Groenmarkt.

Aan gene zijde van de evenementenschutting (hier gezien vanaf het terras van Brinkmann) doen aan het oog onttrokken evenementenmensen vermoedelijk wat ze ieder jaar deden, al heb ik nooit precies begrepen wat. Mou ja, evenementensfeer opsnuiven. En eten, maar dan niet in een knus restaurant bij kaarslicht, maar aan een gammel tafeltje op de klinkers van de Markt, waar een lauwe evenementenbries teriyakiparfum en satxe9-odeur aanvoert over jouw dampende bouillabaisse.

Ik ben geen evenementenmens, dat hadden jullie al begrepen (of gelezen). Als ik alleenheerser was, zou ik een nationale devenementering afkondigen. Maar in afwachting van mijn bewind vind ik dat we elkaar de ruimte moeten laten. Dan is een achterommetje langs de Vishal toch niet teveel gevraagd?

P.S. Behalve de evenementententen doen ook de protesttenten het goed. Op de Grote Markt stonden onlangs nog tenten van wijlen het Teyler College en Viva! Thuiszorg; het afgelopen weekend zag ik actiekampeerders in Londen bij het parlementsgebouw. Ze waren tegen bijna alles: oorlog, kernenergie, het leegvissen van de wereldzeexebn, speculatie, de moderne Olympische Spelen en patserige bungalowtenten.

Je hebt evenementen en evenementen: zaterdagmiddag is er een mooi poxebziefestival in Elswout, met o.a. de stadsdichteres en Suzanne Groot.