All that jazz
We wisten dat de massa er was, laat ik dat vooropstellen. En het was niet onze eerste massa, dus denk niet dat ik wie dan ook de schuld wil geven. In zekere zin wisten we waar we aan begonnen. Het was een modale Nederlandse massa, met de vage aantrekkingskracht die massa’s uitoefenen; zolang je je buiten de massa bevindt, heb je het gevoel dat je iets mist. Dat de massa je buitensluit.
En we moesten naar de andere kant van de massa om thuis te komen. We zouden ons niet onderdompelen, zo stelden we ons voor terwijl we vanuit de Kleine Houtstraat naderden. We zouden eerst met xc3xa9xc3xa9n teen voorzichtig de temperatuur voelen. Hoe naief!
Na de Anegang zaten we klem. We waren opgeslokt. We waren massa. Vanaf toen was het niet langer mogelijk de bastonen te ontwijken die uit steeds andere richtingen werden afgevuurd. De schoenen moesten over plastic bekertjes knersen, de lijven gingen onvrijwillige allianties aan met andere lijven, de ogen werden gedwongen tot griezelige close-ups van massagenoten die hun plek hadden gevonden en niet begrepen dat wij een doorgang zochten.
Was het een bruisende massa? Was er jazz in de massa? Ik herinner me het geschreeuw van trompetten, ergens in de verte, en een mishandelde trombone op de Riviervischmarkt. Maar vraag liever aan iemand anders hoe Haarlem Jazz was – er waren mensen genoeg.
.
Carel says:
17 August 2008 at 15:49Ja en dan moet je nagaan, een zekere Newton heeft aangetoond dat hoe groter de massa is hoe groter de aantrekkingskracht! Afstotend zo’n wet!